Πριν από σένα...

   Πριν από σένα δεν ξέρω πως ζούσα, είναι τόσο περίεργο και κοινότυπο ταυτόχρονα. Σαν να ήσουν πάντα μαζί μου. Σαν να ήσουν μέσα στην καρδιά μου, το μυαλό μου, κομμάτι του εαυτού μου και ξαφνικά πήρες σάρκα και οστά μέσα στην αγκαλιά μου.

   Είναι μαγικό πως διαβάζεις το μυαλό μου, από βρέφος ακόμα καταλάβαινες πότε ήμουν λυπημένη, πότε ευτυχισμένη. Αχ πόσο ευκολά με κάνεις ευτυχισμένη με ένα σου χαμόγελο! Όλο έλεγα πως θα έγραφα κάθε μήνα την πρόοδό σου, τα κατορθώματά σου…Μα που να σε προλάβω!

   Κάθε βράδυ σου λέω το ίδιο «Είσαι το ίο όμορφο, το πιο έξυπνο και το πιο καλό κοριτσάκι του κόσμου», μην τυχόν και ποτέ τολμήσει κανείς να σε πείσει για το αντίθετο! Πόσο σ ’αγαπώ! Πόσο αγαπώ τις κουβέντες μας, τι αγκαλιές μας, τα γιατί μαμά!

   Κάθε βράδυ ευχαριστώ τον θεό που σε έχω, πως γίνεται εγώ να σε αξίζω άγγελέ μου! Τόσο διαφορετική και ταυτόχρονα τόσο ίδια με μένα και τον μπαμπά σου! Σε κοιτάω και λιώνω! Για να γελάς, μόνο γι’ αυτόν τον λόγο υπάρχω εγώ στον κόσμο! Όλος ο κόσμος υπάρχει για μένα μόνο και μόνο επειδή έχω εσένα!

   «Όταν μεγαλώσω θα γίνω γιατρός και θα πάρω ένα μηχανάκι μπλε, μεγάλο, τόσο μεγάλο τεράστιο, να χωράνε τα παιδάκια που θα κάνω καλά και θα κάθονται να τα πηγαίνω βόλτα», έτσι λες και δεν έχει κλείσει καν τα 3. Και εγώ σου λέω πάρε αμάξι καλύτερα «Μμμ όχι δεν μ ’αρέσει το αμάξι, θέλω μηχανάκι, μπλε όμως, εσύ όμως δεν θα έρχεσαι, θα είμαι μεγάλη θα πηγαίνω μόνη μου» και εγώ ζηλεύω μέσα μου. Πόσο σκέφτομαι πως κάποια στιγμή θα μεγαλώσεις και θα μου φύγεις και μετά εσύ ξεχνιέσαι και φωνάζεις « Αγκαλιά πάρε με».

   Πόσα σ ‘αγαπώ άρα θα πρέπει να σου πω για να το χορτάσω, πόσες αγκαλιές για να χορτάσω την μυρωδιά σου… Σ ’αγαπώ μικρό μου…

Για σένα...για μας

  Όσο περισσότερο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο νιώθω την ανάγκη να σου μιλήσω. Σχεδόν το φαντάζομαι στο μυαλό μου, μια φορά καθόμαστε σου λέω όλα μου τα προβλήματα- μου λες τα δικά σου και τα λύνουμε! Χωρίς φωνές, χωρίς καβγάδες. Δυο άνθρωποι φωνάζουν όταν είναι μακριά ο ένας από τον άλλον, σε ένα βουνό για παράδειγμα. Πόσο μακριά βρισκόμαστε εμείς ο ένας από τον άλλον;

   Εμείς την ποτίσαμε την αγάπη μας άραγε σήμερα; Η μήπως την αφήσαμε στον βωμό των δεδομένων; Δεν βαριέσαι, εμείς παντρευτήκαμε τι τους θέλουμε τους έρωτες; Να ξέρες πόσο μόνη νιώθω. Ίσως να μην έχω υπάρξει χειρότερα. Έπεσα με τα μούτρα στο παιδί, στο φαΐ για να γεμίσω με κάθε τρόπο τα κενά της δικής σου απουσίας.

   Σκέφτομαι πολύ μου έλεγες πάντα, σκέφτομαι περίπλοκα, όλα τα αναλύω τόσο, μα είναι που μου λείπει λίγο η στοργή, η αγάπη. Πως να μην ζηλεύω άλλα ζευγάρια, πως να μην μας συγκρίνω, όταν για να σου πω το οτιδήποτε το σκέφτομαι διπλά και τριπλά πρώτα;

   Δεν μιλάμε, σε κάθε καυγά βγάζουμε τον χειρότερό μας εαυτό και κάθε δηλητήριο που έχουμε φυλάξει ο ένας για τον άλλον για να πληγώσουμε ότι ζωντανό υπάρχει μέσα μας ακόμα. Και η ζωή περνάει! Κι εμείς όλο λέμε θα αλλάξουμε, ότι κάποια στιγμή θα κάτσουμε να τα πούμε, δεν πάει άλλο, κάποια στιγμή θα φιληθούμε, θα αγκαλιαστούμε! Έλα όμως που πέρασαν 3 χρόνια κοντά που εμείς σκεπάσαμε την σχέση μας με ένα ‘’προσεχώς θα επανέλθει’’ μα δεν βρήκαμε τελικά ποτέ τον χρόνο.

   Το τρομακτικό το τέλος που λέμε, έρχεται όχι στους καβγάδες τους μεγάλους όχι στις γκρίνιες και τα κλάματα και τις ζήλιες αλλά όταν πια απλά δεν σε νοιάζει. Όταν πια δεν βρίσκεις τον λόγο να προσπαθήσεις, να παλέψεις, όταν πια μέσα συ ξέρεις τι θα γίνει. Μα εμείς ακόμα κοιμόμαστε αγκαλιά, σφιχτά και κλαίμε τα βράδια. Τίποτα δεν τελείωσε ακόμα!

Επιστρέφω

   Επιτέλους, μετά απο απουσία 4  χρόνων σχεδόν... επιστρέφω δυναμικά!!!

Δεν έγινα ποτέ....

   Κι αν δεν είμαι πριγκίπισσα...κοιτάχτηκα πρώτη φορά στον καθρέφτη και τόλμησα να ξεστομίσω αυτές τις λέξεις που καιρό τώρα τριβέλιζαν το μυαλό μου! Μα πως? Εγώ που μεγάλωσα με παραμύθια και όνειρα να καταλήξω ως κάποια που στην πραγματικότητα πληγώνει μονο και μόνο επειδή φοβάται να μείνει μόνη της? Μα τι είναι τελοςπάντων αυτό που επιζητώ από την εκάστοτε σχέση μου και δεν το βρίσκω πουθενά? Γιατί ενώ δεν κάνω ποτέ επίκαιρες σχέσεις αντίθετα κρατάνε χρόνια φεύγω τρέχοντας? Γιατί ενώ όλες γκρινιάζουν πως δεν μπορούν να βρούν κάποιον να τις δει σοβαρά εγώ τους βρίσκω τόσο εύκολα αλλά...
   Είναι που εδώ και μέρες έχεις κολλήσει στο μυαλό μου....με πιο δικαίωμα μου μιλάς εσύ μετά από τόσα χρόνια για κάτι τόσο 'άσχετο, με συμβουλεύεις και κλείνουμε λέγοντας ''τα λέμε φιλάκια''! Τι τα λέμε ρε? Έχουμε να τα πούμε ακριβώς 5 μιση χρόνια, από τα Χριστούγεννα του 2006 και εισβάλλεις ετσι στη ζωή μου χωρίς γεια χωρις να με ρωτήσεις τι κάνω και μου λες κατι τόσο απλό? Τέτοιος ήσουν όμως πάντα αθεράπευτα αγενης, ωμά ειλικρινής, εγωιστής και πεισματάρης! Μα ήσουν και ρομαντικός έχω να το θυμάμαι... εσύ... εσύ που ήσουν όλα αυτά σε συγκινούσαν τα λογάκια μιας 14 χρονης που νόμιζε πως σ αγαπούσε τρελα!
   Είναι που βρήκα όλα όσα σου έγραφα και θυμάμαι πόσο σου άρεσαν! Εσύ δεν εξηγείται αλλιως εσύ μου χάλασες το παραμυθι ρε και το ξέρω και φταις! Φταις γιατί ημουν μικρή και δεν ήξερα γιατί δεν ήσουν ποτέ δικός μου κ όλο αυτό ήταν πλατωνικό κι όλο αυτό το ζούσα μόνη μου και φταίς γιατί πάντα το ήξερες και πήγες και ερωτεύτηκες τρελά και πέρασαν χρόνια κι είναι πριγκιπισσά σου αυτή κι εγώ φοβάμαι να αγαπήσω!

   Μα αυτή τη φορά αλήθεια τον είχα ερωτευτεί πρωτή φορά για τα δικά μου τα χρονικά κι όλα ήταν όμορφα κι ούτε μια φορά δεν σε θυμήθηκα μέσα στα 2 αυτά χρόνια παρά μόνο όταν έμαθα πως όλο αυτό σοβάρεψε...αλλά και πάλι μ' αγαπούσε πίστευα κι όλα ήταν καλά!
   Το έσκασα πάλι μ' ακούς...δεν ξέρω γιατί σαν την νύφη λίγο πριν ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας... μου λείπει αυτός μ' ακούς....και φταίς εσυ!!!

   Θα σε πλησιάσω ενώ κοιμάσαι και θα γονατίσω μπροστά στο κρεβάτι σου... για λίγο θα σ ακούω να ανασαίνεις γλυκά στο αυτάκι μου και ύστερα θα σου πω ιστορίες από παλιά... πως από τότε ήθελα να σου πω σ'αγαπω! Θα στα πω όλα, όσα φοβάμαι, όσα μου κλέβουν τα όνειρα κι όσα ποτέ δεν είπα...
Μα εσύ θα κοιμάσαι κι εγώ θα μουρμουρίζω μες στο σκοτάδι, θα έχουμε γίνει μια ανάσα και θα ζούμε τα πιο ευτυχισμένα μας λεπτά μαζί για πρώτη φορά!
   Ύστερα από φόβο μην ξυπνήσεις κ με βρεις εκεί θα εξαφανιστώ! Θα γυρίσω σπίτι και θα αρχίσω να φαντάζομαι πως θα ήταν αν ξύπναγες και με άρπαζες στην αγκαλιά σου, πως θα ήταν αν με έκανες δική σου... όλη νύχτα κι εγώ θα φαντάζομαι τα χέρια σου πάνω στο κορμί μου να ταξιδεύουν μες στη ψυχή μου!!!
   Κάπως έτσι θα με πάρει ο ύπνος...θα βλέπω όνειρα που θα με κρατάνε ζωντανή κι θα ξυπνήσω ευτυχισμένη! Ευτυχία που θα κοπεί με την απογοήτευση της πρώτης σκέψης πως ίσως δεν μ αγαπήσεις ποτέ... μηχανικά θα σηκωθώ να ντυθώ....όλη μέρα να παρακαλάω να έρθει το βράδυ...άλλο ένα βράδυ με την μικρή μου ιεροτελεστία που με κρατάει κοντά σου...κι ας δεν μου ανήκεις!!!

Έρωτας είναι η αιτία...

   Μέρα με τη μέρα όλο αυτό με τρομάζει περισσότερο... σε έχω μα δεν σε χορταίνω! Αναπνέω δίπλα σου και μου κόβεται η ανάσα! Θέλω να φωνάξω δυνατά μα νιώθω την φωνή μου να πνίγεται μέσα στα μάτια σου... μα δεν με κοιτάς ποτέ πολύ! Λίγο... τόσο όσο φτάνει για να τρελαθώ!

   Μου άξιζε μου λένε... ήταν καιρός συμπληρώνουν... ήταν ο καιρός να έρθει κάποιος και να ταράξει τα δικά μου τα νερά, να με κάνει να τρελαθώ, να το σκέφτομαι και να λιώνω... κάποιος που δεν θα είναι του χεριού μου! Τόσο πολύ πονάει ο έρωτας; Δεν θέλω να πονάει μα όταν δεν σε βλέπω καταρρέω... όταν δεν σε νιώθω μου λείπεις τόσο που θέλω να τρέξω να σε βρω! Να σε κλείσω στην αγκαλιά μου και να σου ψιθυρίζω όσα ποτέ δεν σου είπα...

   Και πως να στα πω; Όταν ακόμα ισχύουν οι τυπικότητες μεταξύ μας, πως να στα πω όταν είναι νωρίς για πολλά και αργά για τα λίγα; Να χωρέσω ακριβώς μες στην αγκαλιά σου και να ακούσεις τον χτύπο της καρδιάς μου...μόνο αυτό κι όσο χτυπάει εγώ θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά κ όλα θα είναι όπως στα παραμύθια που ζήσανε αυτοί καλά κ εμείς θα αναμένουμε να πούμε σ αγαπώ με τα μάτια κλειστά....

Μόδα της εποχής...

  

 Χάρη στη γυναικεία επανάσταση πριν από πολλά χρόνια, δεν θα βρισκόμασταν τώρα σε μια εποχή γεμάτη επιλογές και τη δυνατότητα να ντυνόμαστε, όπως ντυνόμαστε! Δεν θα ανοίγαμε καν αυτό το κεφάλαιο, αλλά τυλιγμές με άπειρο ύφασμα θα μας αρκούσε που φαίνονται οι αστράγαλοί μας κάτω από το μακρύ μας φουστάνι!
    Φυσικά, πλεόν στην εποχή μας η μόδα έχει φτάσει στο αποκορύφωμα της και δεν δέχεται κανέναν περιορισμό, μπαίνει ανενόχλητη στη ζωή μας και πολλές φορές την ανακατεύει αναλόγως της ορέξεις της! Δεν θα μπορούσαμε παρά να την φανταστούμε ως μια πανέμορφη μα εντελώς αναποφάσιστη γυναίκα! Είναι στιγμές που λατρεύει να γυρίζει στα παλιά κι άλλες που απλά με το σαρκαστικό της βλέμμα τα αποκαλεί όλα κιτς! Ένα γνήσιο θυλικό που απλά έχει βαλθεί να μας παιδέψει για τα καλά….
    Οπωσδήποτε αποτελεί μια πλήρης αντανάκλαση των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών και ταυτίζεται άψογα με το ενίοτε κλίμα της εποχής που ζούμε! Στη πραγματικότητα, ίσως να το διαμορφώνει και η ίδια μα δεν θα το παραδεχόταν κανείς!
Μα ας τα πάρουμε όλα λίγο πιο απλά! Όλοι μας λίγο πολύ θέλουμε να ακολουθούμε την εκάστοτε τάση που βγαίνει! Πολλές φορές μάλιστα, δεν είναι το γούστο μας που μας τραβάει αλλά επειδή θέλουμε να γίνουμε αποδεκτοί από την μάζα! Δυστυχώς η ευτυχώς, ο τρόπος ενδυσής μας έχει μεταμορφωθεί σε διαυλο επικοινωνίας και έκφρασης μεταξύ μας! Θέλουμε να είμαστε ίδιοι μέσα στους ίδιους!
    Αντίθετα, είναι φορές που θέλουμε πάλι να επαναστατήσουμε μπροστά σ’ αυτά που μας ενοχλούν μα καταλύγουμε πάλι να μπλέκουμε σε κάποια παροδική κοινωνική ομάδα που ως μοναδικό πραγμα που μας κάνει να διαφέρουμε είναι τα ρούχα! Είμαι σίγουρη κανείς δεν ξέχασε τους emo ή τους goth….και τόσα άλλα είδη που θάψαμε μα κυκλοφορούν ακόμη σαν σύγχρονα ζόμπι!
    Στη συνέχεια, δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στον υπερκαταναλωτισμό που μας οδηγεί σε μια ακατάσχετη τάση να αποκτήσουμε όσα περισσότερα γίνεται! Κι όλα αυτά γιατί; Για να γεμίσουμε κάποιο κενό μέσα μας και να ξεγελάσουμε αυτό που πραγματικά μας λείπει!
    Ίσως το να παρομοιάζουμε την μόδα ως ένα αυτόβουλο κι εντελώς συνιδιτοποιημένο όν να είναι μέγα λάθος! Πολύ απλά αυτό που χρόνια αργήσαμε να καταλάβουμε κι ίσως δεν θα καταλάβουμε ποτέ είναι πως εμεις και όχι οι σχεδιαστές δημιουργήσαμε την μόδα! Αυτοί είναι κλεισμένοι στις εταιρίες τους και αναρωτιούνται ολιμερίς και ολινυχτίς τι να μας πουλήσουνε για να τσιμπήσουμε όπως τα ψαράκια στο καινούριο δόλωμα!
    Κάπου στη πορεία το αχόρταγο εγώ μας, μας έκανε είλωτες των μεγάλων οίκων μόδας! Τους αφήσαμε να ασκούν πάνω μας ένα είδος τυραννικής επιβολής που μας πρόσταζε να ‘’σκάμε’’ ένα σωρό λεφτά για να νιώσουμε πιο ‘’ακριβοί’’! Ένα απλό παράδειγμα; Τώρα που ξέρουν πως δεν έχουμε είναι της μόδας τα απλά και φτηνά ρούχα… έτσι ξαφνικά!
Αναπολείστε λίγο τα παλιά, κάποτε είμασταν χίπηδες, μετά ροκάδες και μετά αέρινες και ρομαντικές πριγκίπεσσες… τώρα τι είμαστε; Δεν διαφωνώ πρέπει να προσέχουμε την εμφάνισή μας, πρέπει όμως πάνω απ’ όλα να αγαπάμε τον εαυτό μας και να τον ακούμε όταν ουρλιάζει σπαρακτικά να βγάλουμε από πανω του το τόσο μοδάτο μπλουζάκι!!!
    Η μόδα πάντα θα κάνει κύκλους και μοιραία θα μας τραβάει να παίξουμε και να πειραματιστούμε μαζί της…μα μην ξεχάσετε ούτε λεπτό πως είναι γυναίκα κι αν της δοθείτε ολοκληρωτικά θα σας βαρεθεί μα αν την ‘’παίξετε΄΄ σωστά θα την κατακτήσετε για μια ζωή!!!